Bukówiec Górny... dla wielu wieś w Wielkopolsce, długa, ładna, z tradycjami… U wielu przywołuje jednoznaczne skojarzenia: „A, to tam gdzie gonią obcych?”. I w końcu dla wielu prawdziwa mała ojczyzna…

„Ziemio bukówiecka, chłopska nie szlachecka, krojona miedzami, dzielona wiekami, pachnąca chlebem, roszona łzami…” pisze bukówiecka poetka Marianna Maćkowiak. Wtórują jej słowa dr Stanisława Malepszaka, autora wspaniałej monografii o Bukówcu, który badaniu historii tej wsi poświęcił 12 lat pracy: „…A Bukówiec poznałbym zawsze, nawet gdyby mnie w nocy z pociągu wystawiono, po zapachu… Zapachu ziemi…”

W czym tkwi tajemnica Bukówca, dlaczego właśnie tam, od setek lat w czwartą niedzielę wielkiego postu wędrują ze śpiewem „nowe lotka”? Dlaczego tam w wielki piątek i sobotę, jak przed wiekami, budzi mieszkańców wołanie „klekotów”? Dlaczego wciąż dudy wygrywają przodki i wiwaty, a ludzie wiedzą jak je tańczyć? Dlaczego w tej wsi nigdy  nie sprzedano koni i bryczek, choć traktorów i samochodów w każdej zagrodzie nie zbraknie? I wreszcie dlaczego, na hasło „Zjazd Bukówczan” ze wszystkich stron Polski i świata  zjechali ci, co „Bukówiec w sercu mają”?

Może ta strona uchyli rąbka tajemnicy, może też odkryje nowe strony Bukówca, może zmieni stereotypy? 

Krótko mówiąc – Witajcie w Bukówcu!